Met mijn achtergrond als persoonlijk begeleider in de GGZ beweeg ik mij als Artist Educator vooral op het sociaal-artistieke vlak. Ik ben gefascineerd door wat er speelt in de maatschappij en neem daarin graag een kritisch en onderzoekend standpunt in.

 

Mijn werk begint ongecontroleerd en is abstract. Ik laat toeval toe—een vlek, een lijn, een onverwachte vorm. Dat begin dwingt me om los te laten en niet meteen te sturen. Ik zoom in, vertraag, en geef aandacht aan wat vaak over het hoofd wordt gezien. Door die focus ontstaan er nieuwe beelden: een landschap, een herinnering, iets vaags dat langzaam vorm krijgt.

 

Inzoomen is voor mij een manier om tegen de stroom in te gaan. Tegen de snelheid, de efficiëntie, het altijd-maar-door. In een maatschappij die gericht is op presteren, kies ik ervoor om te vertragen en te verdwalen.

 

Ook in mijn educatieve werk zoek ik die weerstand op. Als het maken stokt, begint het echte proces. Leerlingen mogen fouten maken, twijfelen, experimenteren. Ze mogen ontdekken dat niet alles meteen hoeft te kloppen. Weerstand geeft een ongemakkelijk gevoel tijdens het maakproces. In tijden van social media, A.I., internet en apps waarbij het gebruik ervan zo vriendelijk, soepel en vloeiend mogelijk gemaakt wordt, is er ruimte nodig voor weerstand. Ik wil leerlingen graag de moed geven om de weerstand juist op te zoeken en erdoorheen te gaan om tot iets te komen, in plaats van op te geven.